Hallelujah van Leonard Cohen verscheen in 1984, maar werd pas later werkelijk herkend als een van de grote liederen van onze tijd. Cohen gebruikt Bijbelse beelden, zoals David en Bathseba, maar maakt er geen eenvoudig religieus lied van. Het gaat niet over volmaakt geloof of volmaakte liefde, maar over verlangen, verlies, schuld, schoonheid en overgave.

Centraal staat het gebroken hallelujah. Een lofzang die niet klinkt omdat alles goed is, maar juist omdat het leven, ondanks alles, nog steeds wordt beaamd.

De uitvoering van k.d. lang tijdens de Juno Awards in 2005 raakt misschien zo diep omdat zij het lied bijna spiritueel openlegt. Haar stem is zuiver en melancholisch tegelijk. Ze zingt niet boven het lied, maar van binnenuit. Alsof iedere noot weet heeft van verlies, maar ook van licht.

In het theater wordt Hallelujah zo meer dan muziek. Het wordt een stille ruimte waarin je voelt dat zelfs uit gebrokenheid nog iets heiligs kan opstijgen.

Niet perfect. Niet onschuldig. Maar echt.