Waar gaat Time van David Bowie over?

Bowie vangt het moment waarop illusies beginnen te verdwijnen en alleen de essentie overblijft.

Tijd is in dit lied niet alleen iets wat verstrijkt. Het legt bloot. Het breekt af wat niet werkelijk standhoudt en dwingt je te kijken naar wat overblijft wanneer zekerheden langzaam verdwijnen.

Er zit iets onverbiddelijks in tijd. Iets wat niet wacht, niet kiest en zich door alles heen beweegt.

Tijd, verlies en vergankelijkheid

Wat verdwijnt voelt vaak eerst als verlies.

Maar misschien ontstaat juist daardoor ruimte.

Ruimte voor iets wat nog geen vorm heeft. Iets dat al in beweging is voordat we het zelf kunnen zien.

Dat maakt tijd niet alleen vernietigend. Tijd verandert ook. Wat ooit vanzelfsprekend leek, kan verdwijnen en daardoor zichtbaar maken wat werkelijk van waarde is.

Wat blijft er uiteindelijk over?

Misschien is dat wat Bowie voelbaar maakt.

• Dat tijd langzaam wegneemt wat niet echt is.
• Niet om ons te sparen, maar om iets anders zichtbaar te maken.
• Wat blijft wanneer verwachtingen, rollen en zekerheden verdwijnen?
• Misschien juist datgene wat altijd al wezenlijk was.

Everything is connected.

In december 2015, vlak voordat Bowie overleed, ontstond een uitvoering van Time die achteraf bijna onmogelijk toevallig voelt.

Camilla Fascina bracht het nummer opnieuw tot leven: kwetsbaar en uitgekleed tot stem, piano en viool. In de video staat Lindsay Kemp centraal, de man die Bowie ooit leerde bewegen, voelen en verbeelden.

Daardoor krijgt het nummer achteraf nog een extra laag. Tijd wordt niet alleen onderwerp, maar bijna aanwezigheid.