Tussen wat verdwijnt en wat blijft… 

Er zijn momenten waarop tijd niet meer iets is wat voorbijgaat, maar iets wat je daadwerkelijk voelt… in wat verandert, in wat langzaam uit je handen glijdt, bijna ongemerkt, alsof het leven zich al heeft aangepast voordat jij het kunt bevatten.

In Time van David Bowie krijgt dat gevoel een stem; niet zacht of troostend, maar rauw en onverbloemd, alsof hij precies dat moment vangt waarop illusies verdwijnen en alleen de essentie overblijft. Hij laat zien dat tijd niet alleen iets is wat verstrijkt, maar iets wat blootlegt, wat afbreekt wat niet echt is, en je dwingt te kijken naar wat blijft.

Er zit iets onverbiddelijks in tijd, iets wat niet wacht en niet kiest, maar zich door alles heen beweegt en daarbij niets ontziet, niet om je te sparen, maar om zichtbaar te maken wat werkelijk van waarde is.

En juist daarin schuilt ook iets onverwachts, want wat verdwijnt blijkt niet alleen verlies te zijn, maar maakt ruimte voor iets dat nog geen vorm heeft, iets dat al in beweging is zonder dat je het kunt aanwijzen.

Misschien is dat wat Bowie voelbaar maakt. Dat tijd alles wat niet echt is langzaam wegneemt, zodat uiteindelijk alleen dat overblijft wat dat wel is.

Everything is connected.

In december 2015, vlak voordat Bowie ons verliet, ontstond er een uitvoering van Time die achteraf bijna onmogelijk toevallig voelt. Camilla Fascina bracht het nummer opnieuw tot leven. Kwetsbaar, uitgekleed tot stem, piano en viool. In de video staat Lindsay Kemp centraal, de man die Bowie ooit leerde bewegen, voelen, verbeelden.